To zależy od sytuacji firmy i sposobu liczenia kosztów. W ujęciu nominalnym prowizja faktoringowa może wydawać się wyższa niż oprocentowanie kredytu. Jednak porównywanie tych dwóch produktów wyłącznie przez pryzmat procentu bywa mylące.
Faktoring to finansowanie oparte na własnych, już zarobionych środkach z wystawionych faktur. Nie obciąża bilansu i nie zmniejsza zdolności kredytowej. Co więcej – w przeciwieństwie do kredytu – nie jest wprost uzależniony od poziomu stóp procentowych, dlatego w okresach wysokiego WIBOR-u jego koszt relatywnie nie rośnie tak dynamicznie jak koszt kredytu.
W praktyce wiele firm dzięki faktoringowi realnie oszczędza. Szybszy dostęp do gotówki pozwala kupować materiały wcześniej (np. przed podwyżkami), negocjować rabaty za szybką płatność czy realizować więcej zleceń bez czekania 30–60 dni na przelew. W takich warunkach koszt faktoringu bywa niższy niż utracone korzyści wynikające z braku płynności.
Dlatego pytanie nie powinno brzmieć: „co jest tańsze?”, ale raczej: „które rozwiązanie w mojej sytuacji pozwoli firmie więcej zarobić i bezpieczniej się rozwijać?”. W wielu przypadkach faktoring okazuje się nie kosztem, lecz narzędziem zwiększającym rentowność.
